Koń zimnokrwisty w typie sokólskim

Konie zimnokrwiste w typie sokólskim - charakterystyka rasy

To regionalny typ koni zimnokrwistych. Na jego ukształtowanie miały bardzo duży wpływ warunki środowiskowe północno-wschodniej Polski, charakteryzujące się ostrym klimatem i słabszą jakością gleb w stosunku do innych regionów kraju. Materiał wyjściowy do wytworzenia koni w tym typie stanowiły prymitywne konie włościańskie, zwane mierzynami. Choć drobne, odznaczały się dużą siłą i wytrzymałością na zimno i głód oraz lepszym przystosowaniem do pracy w zaprzęgu niż pod siodłem. Z powodu niewielkiej masy nie mogły być wykorzystywane do transportu lub cięższych prac polowych. co wpłynęło na poszukiwanie przez rolników koni o większej masie i roślejszych w typie – zimnokrwistych. Konsekwentna i planowa praca hodowlana oraz racjonalne żywienie i pielęgnacja pozwoliły uzyskać swoistą populację koni zimnokrwistych, charakteryzującą się specyficznymi cechami. Na ukształtowanie typu koni sokólskich bardzo duży wpływ miały warunki środowiskowe, w jakich zostały one wyhodowane. Wielopokoleniowe zamiłowanie hodowców w rejonie Podlasia pozwoliło na wytworzenie koni będących kulturowym dziedzictwem tego regionu Polski. Współczesne konie sokólskie reprezentują pożądany typ, który charakteryzuje się znaczną suchością tkanek, łagodnym temperamentem, wytrzymałością i przydatnością do wykonywania różnych prac zaprzęgowych lub nawet wierzchowych. Chroniona populacja powinna charakteryzować się ściśle określonym wzorcem konia zimnokrwistego o wszechstronnej użytkowości (zaprzęgowej i roboczej). Właściwy koń zimnokrwisty w typie sokólskim odznacza się prawidłową, harmonijną budową, typowym dla rasy kalibrem i bardziej suchą niż u innych koni zimnokrwistych konstytucją. Jest to koń typu pospieszno-roboczego przeznaczony do pracy w zaprzęgu oraz do lekkich prac polowych i transportowych o konstytucji oddechowo-mięśniowej, o wydajnym ruchu w stępie i kłusie. W tym typie należy zachować i utrwalić: wczesność dojrzewania, szybki wzrost i rozwój, niewybredność i dobre wykorzystanie paszy, długowieczność, płodność, zdrowie i przystosowanie do środowiska.

Teren występowania rasy to okolice Podlasia.

Wymiary pożądane w wieku około trzech lat:

  • wysokość w kłębie: klacze 148 – 162cm, ogiery 155 – 165cm
  • obwód nadpęcia: klacze 23 – 2cm, ogiery 25 - 27cm
  • obwód klatki piersiowej: >200cm

Fot. G. Polak

Fot. G. Polak

Liczebność

Liczba ogierów i klaczy sokólskich uczestniczących w programach w latach 2008 - 2016

Liczba ogierów i klaczy sokólskich	uczestniczących w programach w latach 2008 - 2018 Liczba ojców i źrebiąt sokólskich	uczestniczących w programach w latach 2008 - 2018
2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018
L. klaczy zakwalifikowanych 339 383 601 678 873 913 1017 1112 1194 1228 1229
L. stad 134 132 197 229 261 251 261 263 263 257 254
Śr. kl/stado 2,53 2,9 3,05 2,96 3,34 3,64 3,9 4,23 4,5 4,8 4,7
Dopuszczone og. sok. 751 763 664 597 600 261 323 349 350 385 (290)* 425 (289)*
Og. sok. użyte 88 141 176 194 218 204 213 234 233 237
Śr. kl/og (1./4.) 0,45 0,5 0,91 1,14 1,46 3,5 3,15 3,19 3,41 4,23 4,25
L. klaczy-matek 123 222 366 475 602 659 720 951 980 995
L. źrebiąt 122 225 368 476 603 664 722 955 984 999
* ogiery żyjące

Liczba klaczy sokólskich w poszczególnych województwach (2018)

Liczba klaczy sokólskich w poszczególnych województwach
Województwo l. klaczy
podlaskie 651
lubelskie 328
mazowieckie 59
małopolskie 54
podkarpackie 53
warmińsko-mazurskie 36
opolskie 18
łódzkie 15
świętokrzyskie 6
zachodniopomorskie 3

Zmiany podstawowych wymiarów klaczy sokólskich w latach 2008-2018

20082009201020112012201320142015201620172018
Średnia wysokość w kłębie155,9155,9156,3156,7156,8156,9156,9156,9157,0156,9156,9
Średni obwód nadpęcia25,3025,1025,0025,0025,0025,0024,9024,7024,8024,824,7
Wysokość w kłębie
Obwód nadpęcia