Koń zimnokrwisty w typie sokólskim

Konie zimnokrwiste w typie sokólskim - charakterystyka rasy

To regionalny typ koni zimnokrwistych. Na jego ukształtowanie miały bardzo duży wpływ warunki środowiskowe północno-wschodniej Polski, charakteryzujące się ostrym klimatem i słabszą jakością gleb w stosunku do innych regionów kraju. Materiał wyjściowy do wytworzenia koni w tym typie stanowiły prymitywne konie włościańskie, zwane mierzynami. Choć drobne, odznaczały się dużą siłą i wytrzymałością na zimno i głód oraz lepszym przystosowaniem do pracy w zaprzęgu niż pod siodłem. Z powodu niewielkiej masy nie mogły być wykorzystywane do transportu lub cięższych prac polowych. co wpłynęło na poszukiwanie przez rolników koni o większej masie i roślejszych w typie – zimnokrwistych. Konsekwentna i planowa praca hodowlana oraz racjonalne żywienie i pielęgnacja pozwoliły uzyskać swoistą populację koni zimnokrwistych, charakteryzującą się specyficznymi cechami. Na ukształtowanie typu koni sokólskich bardzo duży wpływ miały warunki środowiskowe, w jakich zostały one wyhodowane. Wielopokoleniowe zamiłowanie hodowców w rejonie Podlasia pozwoliło na wytworzenie koni będących kulturowym dziedzictwem tego regionu Polski. Współczesne konie sokólskie reprezentują pożądany typ, który charakteryzuje się znaczną suchością tkanek, łagodnym temperamentem, wytrzymałością i przydatnością do wykonywania różnych prac zaprzęgowych lub nawet wierzchowych. Chroniona populacja powinna charakteryzować się ściśle określonym wzorcem konia zimnokrwistego o wszechstronnej użytkowości (zaprzęgowej i roboczej). Właściwy koń zimnokrwisty w typie sokólskim odznacza się prawidłową, harmonijną budową, typowym dla rasy kalibrem i bardziej suchą niż u innych koni zimnokrwistych konstytucją. Jest to koń typu pospieszno-roboczego przeznaczony do pracy w zaprzęgu oraz do lekkich prac polowych i transportowych o konstytucji oddechowo-mięśniowej, o wydajnym ruchu w stępie i kłusie. W tym typie należy zachować i utrwalić: wczesność dojrzewania, szybki wzrost i rozwój, niewybredność i dobre wykorzystanie paszy, długowieczność, płodność, zdrowie i przystosowanie do środowiska.

Teren występowania rasy to okolice Podlasia.

Wymiary pożądane w wieku około trzech lat:

  • wysokość w kłębie: klacze 148 – 162cm, ogiery 155 – 165cm
  • obwód nadpęcia: klacze 23 – 2cm, ogiery 25 - 27cm
  • obwód klatki piersiowej: >200cm

Fot. G. Polak

Fot. G. Polak

Liczebność

Liczba ogierów i klaczy sokólskich uczestniczących w programach w latach 2008 - 2016

Liczba ogierów i klaczy sokólskich  uczestniczących w programach w latach 2008 - 2016Liczba ojców i źrebiąt sokólskich  uczestniczących w programach w latach 2008 - 2016
2008200920102011201220132014201520162017
L. klaczy zakwalifikowanych3393836016788739131017111211941228
L. stad134132197229261251261263263257
Śr. kl/stado2,532,93,052,963,343,643,94,234,54,8
Dopuszczone og. sok.751763664597600261323349350385 (290)*
Og. sok. użyte88141176194218204  213234233
Śr. kl/og (1./4.)0,450,50,911,141,463,53,153,193,414,23
L. klaczy-matek123222366475602659720  951980
L. źrebiąt123225368476603664722  955984
* ogiery żyjące

Liczba klaczy sokólskich w poszczególnych województwach

Liczba klaczy sokólskich w poszczególnych województwach
Województwol. klaczy
podlaskie638
lubelskie345
podkarpackie48
mazowieckie48
małopolskie33
warmińsko-mazurskie30
opolskie18
łódzkie17
zachodniopomorskie4
świętokrzyskie3

Zmiany podstawowych wymiarów klaczy sokólskich w latach 2008-2016

200820092010201120122013201420152016
Średnia wysokość w kłębie156,2156,1156,4156,6156,6156,7156,6156,6156,6
Średni obwód nadpęcia25,3325,1024,9525,0024,8825,0825,1224,9524,60
Wysokość w kłębie
Obwód nadpęcia